Twardościomierz, twardość i ich pomiar Autor simpel napisał 08.10.07
Pomiar polega na dwustopniowym wciskaniu wgłebnika siła wstepna F0 i siła główna
F1 w badana próbke przy okreslonych w normie warunkach obciazania. Podstawe okreslenia
twardosci Rockwella wg. tab. 3 oraz rys. 9 stanowi pomiar trwałego odkształcenia (trwałego
przyrostu głebokosci odcisku t h ). Wynik odczytuje sie w jednostkach twardosci HR na
odpowiednio wyskalowanym czujniku.
Powierzchnia badanej próbki lub przedmiotu w miejscu pomiaru twardosci powinna
byc płaska i gładka, oczyszczona ze zgorzeliny, smaru itp. Przy wygładzaniu nie wolno
dopuscic do zmiany twardosci przez nagrzanie lub zgniot. Chropowatosc powierzchni próbek
obrobionych mechanicznie wyrazona parametrem Ra, nie powinna przekraczac 5μm.
Obróbke powierzchni badanej próbki lub przedmiotu mozna wykonac przez
szlifowanie. Twardościomierze uniwersalne umożliwiające pomiary różnymi metodami. Przy pomiarze twardosci za pomoca kulki srednicy D = 1mm powierzchnie
próbki nalezy wypolerowac.
Odstep srodków sasiednich odcisków, przy twardosci powyzej 35 jednostek Brinella
powinien byc wiekszy od 4 – krotnej srednicy odcisku d, odstep srodka odcinku od krawedzi
badanej próbki powinien byc wiekszy od 2,5 krotnej srednicy d. Twardościomierz Leeba / Vickersa / Brinella. Dla próbek o twardosci 35 –
jednostek i ponizej podane wyzej odstepy nalezy zwiekszyc odpowiednio do 6 krotnej
srednicy odcisku