Darmowy Preselik - dobra jakość

Istnieje wiele metod zapisu informacji cyfrowej na nośniku magnetycznym, na przykład:

 Metoda bez powrotu do zera
Polega na tym, że zmiana kierunku prądu w głowicy zapisu następuje w chwili zmiany wartości kolejnych bitów informacji. Zmiana kierunku prądu nie występuje podczas zapisywania ciągu zer lub jedynek. Metoda ta nie posiada możliwości samo synchronizacji, tzn. z informacji odczytanej nie da się wydzielić impulsów określających położenie komórki bitowej

 Metoda modulacji częstotliwości (FM)
Polega na tym, że przy modulacji FM prąd w głowicy zapisu zmienia na początku każdej komórki bitowej, oraz w środku dysku, gdy zapisywany bit ma wartość \\"jedynki\\"
Dysk twardy odróżnia się od dysku elastycznego następującymi cechami
 głowica odczytu i zapisu, nie dotyka dysku w czasie pracy, jest bowiem utrzymywana automatycznie magnetycznie w czasie ruchu obrotowego
 prędkość dysku twardego jest ogromna, dzięki czemu osiąga się duże prędkości transmisji danych(MB/s)
 ponieważ dyski twarde są nie wymiennym nośnikiem danych, można go dokładnie wycentrować i osiągnąć dużą liczbę ścieżek, czyli dużą pojemność (do kilkuset GB)
Najważniejsze parametry techniczne dysków twardych
 pojemność dyski twarde od 100GB do kilkuset TB
 liczba głowic zapisu i odczytu (od 24 do kilkunastu)
 liczba cylindrów (od 615 do kilku tysięcy)
 średni czas dostępu
 prędkość obrotowa dysku 5800, 7200, 10000 RPM (obrotów na minutę)
 szybkość transmisji danych
 zasilanie
HISTORIA DYSKÓW TWARDYCH
Pierwszy model dysku twardego wyprodukowano w 1957 roku. Producentem był IBM, urządzenie nazwano RAMAC 350 – był on złożony z pięćdziesięciu 24-calowych dysków, całkowita pojemność 5 MB, koszt jego rocznej dzierżawy wynosił 35 tys. dolarów; czyli – 7 tys. dolarów za megabajt… W czasach maszyn mainframe „budowano” dyski z zamkniętymi w klimatyzowanych pomieszczeniach zestawami talerzy o średnicach 14 czy 8 cali, wartymi dziesiątki tysięcy dolarów. Gdy ukazał się pierwszy IBM PC w roku 1981 w dziedzinie pamięci masowych niewiele się zmieniało – system operacyjny pierwszych „pecetów” był odczytywany z magnetofonu kasetowego, choć oczywiście istniała także możliwość korzystania ze stacji floppy. W roku 1983 pojawił się w sprzedaży PC/XT firmy IBM, komputer ten mógł korzystać już z twardego dysku o pojemności 5 lub 10 MB. Rok później Western Digital skonstruował interfejs ST506, zaś w 1986 razem z firmą Compaq opracowano interfejs IDE (Integrated Drive Electronics). Po paru miesiącach od tej daty w komputerach zaczęto
instalować dyski twarde 3,5\\" (o wysokości 1\\", czyli „low profile”).