Pionierskie procesy fotograficzne Autor qrond napisał 30.12.09
W 1832 roku francusko-brazylijski malarz i wynalazca Hercules Florence stworzył proces bardzo podobny do dagerotypu, nazywając go photographie.
Po przeczytaniu o wynalazku Daguerre’a, Fox Talbot pracował nad udoskonaleniem własnego procesu; w 1839 roku otrzymał główne ulepszenie, skuteczny utrwalacz, od Johna Herschela, astronoma, który wykazał, że podsiarczan sodu (znany obecnie jako tiosiarczan sodu) rozpuszcza sole srebra. W tym samym roku Herschel sporządził pierwszy negatyw na szkle.
W 1840 roku Talbot wymyślił proces, zwany kalotypią (lub - od nazwiska twórcy - talbotypią). Powlekał arkusze papieru chlorkiem srebra, otrzymując negatyw pośredni. W przeciwieństwie do dagerotypu, negatywy kalotypowe mogły być wykorzystane do powielania odbitek pozytywu, tak jak większość błon fotograficznych w dzisiejszych czasach. Talbot opatentował ten proces, co znacznie ograniczyło jego upowszechnienie. Spędził resztę życia na procesach sądowych w obronie patentu, aż w końcu poddał się na rzecz terminu “fotografia”. I dzięki temu obecnie fotograf z Warszawy to fotograf z Warszawy, a nie na przykład “dagerotypista z Warszawy”… Później George Eastman ulepszył proces Talbota, tworząc podstawową technologię stosowaną w chemicznych filmach fotograficznych po dziś dzień. Hippolyte Bayard również opracował metodę fotografii, ale opóźnił jej ogłoszenie, toteż nie został uwzględniony jako wynalazca.