Niezwykła praca Autor przemencjusz napisał 01.02.08
Są zawody, których wykonywanie to nie tylko codzienne osiem godzin pracy, ale coś więcej. Do takich zawodów należą np. nauczyciel, ksiądz, lekarz, kolejarz. Na każdym z nich oprócz zwykłych obowiązków pracowniczych ciąży odpowiedzialność za innych, często młodych, ludzi. Ich praca nie ogranicza się tylko wykonania swoich obowiązków w szkole czy przychodni.
W przypadku pracy kolejarza, konkretnie maszynisty, oprócz posiadania dodatkowych predyspozycji takich jak umiejętność skupienia się w trudnych warunkach, odporność na stres, musi wykazać się zdolnością do poświęceń. I wcale nie chodzi tu o jakiś wydumany etos socjalistycznego pracownika. Mam tu na myśli sytuacje, kiedy nie można swojej pracy po prostu skończyć po ośmiu godzinach. Co by się stało, gdyby maszynista zostawił pociąg w jakieś Koziej Wólce na stacji, bo „minęła szesnasta i idzie do domu�?.
Bywa również inaczej. Z różnych powodów czasem skład nie może jechać dalej z dotychczasową drużyną. Maszynista musi być w gotowości na podjęcie takiej niespodziewanej “oferty pracy” złożonej przez przełożonego. Pociąg musi jechać dalej. Trzeba się przemóc i często po dziesięciogodzinnej zmianie musi wziąć kolejny kurs.
Praca taka jest obciążona dodatkowym stresem: pełne skupienie przez cały czas, odpowiedzialność za życie pasażerów, za ich terminy zawodowe czy osobiste, konieczność przewidywania co będzie za kolejnym zakrętem, czy ktoś nie wiedzie na niestrzeżony przejazd…
W takiej sytuacji trudno mówić tylko o „pracy�?. To przede wszystkim służba. Służba nam zwykłym, bezimiennym pasażerom pociągów.